Kennen jullie dat gevoel als je verplicht ergens naar toe moet bellen maar wat je eigenlijk niet wilt? Zoals het bellen voor een stageplek of werkplek? De kriebels komen in je buik, het zweet breekt zich uit en het lijkt wel alsof je minder adem haalt. Je probeert jezelf te motiveren en moed in te praten door te zeggen; ‘Ik ga nĂș bellen.’ of ‘Als ik nu bel dan ben ik er vanaf.’
Helaas heb ik dit wel. Ik haat het dat ik dit heb omdat ik altijd met een soort ‘angst’ ergens naar toe moet bellen. Waar dit vandaan komt? Ik heb echt totaal geen idee. Of zou het misschien komen doordat ik vroeger een erg verlegen meisje was, en het nu eigenlijk nog wel een beetje ben? Achter deze vraag zal ik waarschijnlijk nooit een echt antwoord krijgen. Ik weet dat ik mezelf hier doorheen moet trekken maar dat is niet altijd even makkelijk. Ik denk dan namelijk aan verschillende dingen zoals, stamel ik niet teveel of begin ik niet te stotteren? Kan de gene aan de andere kant van de lijn mij wel verstaan? En allemaal van dit soort ongein. Ik ervaar dit dan ook als een erg vervelend iets omdat je, je eigen drukt maakt over iets wat achteraf eigenlijk niet eens zo erg was! Ik hoop dan ook dat ik hier zo snel mogelijk vanaf kom…
(Bron: Tumblr)




