Het begin naar eind of schoon.

Hoe levendig je eerst leefde, hoe het eind na een gesprek weer zoveel dichterbij is gekomen. Hoe het vervolgens toch weer stapje verder weg raakt, maar nu toch weer zo dichtbij als eerst terug is gekomen. Wat een verdriet moet het jezelf doen om steeds als je een stapje voort maakt, je na een tijdje die stap weer terug moet maken, misschien wel verder dan eerst. Je bent weer terug bij af, misschien wel weer verder van huis.

Dat zo’n mutanten cel je lichaam kan aanvallen en je leven zo kan gaan beheersen. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Ontslagen worden en opgenomen worden. Het hoort er allemaal bij, tot je schoon wordt verklaard of tot je het einde hebt bereikt…

Bron: Tumblr

Dromer.

Ik ben een voltijdsdromer, maak mij niet wakker, laat mij dromen. Dromen waar ik in een droomwereld leef, mooi weer en mooie gedachten. Mooie bloemen in de bloei en water zo helder je, je eigen spiegelbeeld kan zien. In deze droomwereld bestaat niets slecht, enkel het goede. Rijk en arm is niet meer, iedereen heeft even veel te makken. Geen crisissen, moorden, oorlogen, verkrachtingen en mishandelingen van mens en dier meer.

Mijn droomwereld is het paradijs, het paradijs waar al het slechts verdoemt is naar nooit bestaan. Het komt in niemands vocabulaire meer voor, in geen enkel woordenboek zijn deze dingen dan ook te vinden. Mijn droomwereld is zoveel mooi dan the real world, waar het helaas niet zo’n paradijsje is.

Maar gelukkig is de droomwereld er nog, om even in het paradijs te zijn. 

Bron: Tumblr

Dag in de vakantie.

Met een luide geeuw en met mijn handen die ik in mijn ogen laat wrijven wordt ik iedere ochtend om stipt 07:30 wakker. Het liefst blijf ik in mijn heerlijk liggend bed, dat het lekkerst ligt op de dagen waar je niet kan blijven liggen. Als ik dan net weer begin in te dommelen wordt ik weer ruw uit mijn ‘dommeltijd’ gerukt door mijn moeder die onder aan de trap staat te schreeuwen dat ik er toch echt uit moet.

Met veel moeite stap ik dan ook uit bed, gelijk mijn pantoffels in. Slof slof, is het gene wat je hoort zodra ik begin te lopen. Op de trap hoor je nog een aantal keer een schuif geluid omdat ik nog voor de helft niets zie en half van de trap af donder. Nog bedankt pa en ma, voor het laten plaatsen van een houten trap die fucking glad is. Maar ach, ik kan niet alles mee hebben toch? Snel een ontbijtje naar binnen werken, wassen en omkleden en gaan met die banaan naar het werk! Hallo werkdag die kan variëren van 8 tot 13 uur. En dat terwijl het allemaal zo’n lekker weertje is waar ik niet van kan genieten… 

Bron: Tumblr

De toekomst.

Op een saaie zondagmiddag denk ik vaak over mijn toekomst na. Hoe zal ik later leven? Maak ik carrière, wordt ik een eenzame oude vrijster of krijg ik een lieve man met in het vervolg twee kinderen? Het liefst zie ik de eerste en laatste optie gecombineerd. 

Ik wil lichtelijk carrière maken, door middel van meerdere diploma’s en certificaten te halen zodat ik multifunctioneel inzetbaar kan zijn. Ik verwacht dat ik rond mijn 22^ste klaar ben met studeren. Op het moment dat ik klaar ben hoop ik een goede baan te scoren waar ik al een aanneembaar maandsalaris heb. Natuurlijk start je met ‘minder’ om ieder jaar weer wat meer uurloon te krijgen. Ik wil dan ook al een fijn bedrag gespaard hebben zodat ik in een keer mooie meubels kan kopen voor een huis wat ik dan kan gaan huren of hopelijk al kan kopen. Mij kennende heb ik wel een fijn bedrag nodig omdat ik het in een keer goed wil doen en de meubels die ik mooi vind een redelijk prijskaartje bevatten.

In mijn studiejaren hoop ik de liefde van mijn leven tegen te komen om daar nadat ik mijn studie heb afgerond mee samen te wonen. In de aankomende drie jaar na mijn studie hoop ik dan mijn droom bruiloft te krijgen en maximaal twee kinderen te hebben. Ik wil niet dat mijn kinderen later meer overblijf juffrouws en kinderdagverblijf medewerkers ziet dan zijn/haar ouders, ik wil er daarom ook dan zo veel mogelijk voor mijn kinderen zijn. En dit is dan hoogst waarschijnlijk het punt om de knoop door te hakken dan het carrière maken naar een aantal jaren verder wordt verschoven, wanneer de kinderen oud genoeg zijn om ook voor hun zelf te zorgen. Toch zal mijn gezin hoe dan ook altijd om mijn nummer een staan.

Ik zie het voor me dat ik ook nog steeds bevriend ben met de genen waar ik nu ook bevriend mee ben. Om daar gezellig vriendinnenavonden mee te plannen, te shoppen en het dergelijke.

In het kort samengevat: Mijn leven later zie ik voor me als het ‘standaard’ leventje waar mijn gezin altijd boven alles komt en waar ik zo goed mogelijk voor zal zorgen.

Hoe zien jullie je toekomst later?

Bron: Tumblr

Muzieksmaak.

Muziek, niemand kan zich voorstellen dat er geen muziek zal zijn. Ik zou ook niet weten wat ik zou moeten doen zonder muziek, aangezien ik zonder muziek gewoon niet kan slapen. Mijn radio staat dan ook dag en nacht aan, maar het liefst gebruik ik mijn iPod omdat daar de muziek op staat waar ik van houd.

Muziek kan bij mij verschillende gevoelens opwekken. Van sommige nummers kan ik ontzettend down worden en zo blijf ik mij eigen dan ook een tijdje voelen. Maar zo kan een ander nummer mij ook weer blij maken waardoor ik een hele tijd hyperactief kan zijn. Zo zie je maar weer wat muziek eigenlijk met iemand kan doen. Het nummer, de artiest, de zang, het instrumentele geluid en het genre spelen allemaal een rol in het los maken van emoties.

Mijn muzieksmaak hangt dan ook met vele genres aan elkaar. Van pop naar rock, van blues naar hardcore en noem het maar op. Ik heb van bijna elke genre muziek wel een nummer op mijn iPod staan. Maar ik heb wel mijn favorieten.

Ik hou van muziek uit de jaren vroeger. Elvis Presley, Janis Martin, Led Zeppelin, Nirvana en noem het maar op. Maar ook muziek van nu vind ik mooi zoals James Blunt, Christina Aguilera en Adele. Kort samengevat springt mijn muzieksmaak eigenlijk van hak op de tak, maar mijn favoriet is toch wel de muziek van vroeger.

Wat is jou favoriete muziekgenre, artiest?

Bron: Tumblr

Ik ben er weer!

Na een lange tijd afwezig zijn geweest ben ik er weer! Ik mistte het bloggen, maar ik kon er gewoon nog niet mee beginnen omdat ik echt weer even op krachten moest komen. Met mij gaat het nu een stuk beter, nog niet helemaal top, maar ver genoeg om weer een blog bij te houden. Ieder geval, als ik het bijhouden slim aanpak.

Ik heb voorgenomen om wel op te bouwen met het bloggen. Dat wil zeggen dat ik begin met om de dag een artikel te plaatsen, om later gewoon weer iedere dag een post voor jullie te hebben!

Hoe gaat het met jullie?

Bron: Tumblr

Tol.

Vermoeidheid is soms erger dan men denkt. Vermoeidheid kan ook zijn tol eisen. Op dit moment heb ik het idee dat ik dat ervaar, dat het even boven mijn petje allemaal gaat. Ik wil niemand teleurstellen en ben daarom steeds druk in de weer om voor een ander van alles te doen, daarbij komt ook nog mijn verplichtingen zoals werkdagen van minimaal 8 uur die wel eens op kunnen lopen tot 13 uur… Daar bij komt er ook nog lichte stress om het hoekje kijken. En dat ik de laatste twee maanden slecht slaapt speelt ook een rol.

Zoals ik zondag vertelde zouden jullie vanaf gister weer normale artikelen kunnen verwachten en zou ik jullie blogs bekijken. Maar mijn mentaal en fysiek lukt dit nu even niet om dingen te bedenken en mij eigen te kunnen concentreren.

Ik hoop dat jullie het niet erg vinden, maar mijn gezondheid gaat even voor. Ik heb even een paar dagen nodig om weer op kracht te komen. 

Bron: Tumblr.