Toekomst bepalende keuzes

Ik vind het zelf ontzettend moeilijk om bepaalde keuzes te maken. Vooral op dit moment mijn opleiding is over ongeveer een jaar afgelopen en wat wil ik daarna gaan doen? Werken, leren of een combinatie er van? Vooral na deze week zit ik te twijfelen of ik misschien toch wel bij defensie wil in het lab. Het idee trekt mij steeds meer en ben er dan ook het een en ander over aan het opzoeken. Het lijkt mij dan ook ontzettend leerzaam om daar te werken omdat je in verschillende situaties terecht komt (denk ook aan uitzendingen, die zijn verplicht) en het is een ontzettend mooie kans om de mensheid te helpen. Maar er zitten natuurlijk ook nadelen aan, het uitgezonden worden. Je weet niet of je levend, gezond en wel of met iets anders terug komt. Je kan ook zo een paar maanden weg zijn van je familie en hoe zit dat als je een gezin wilt stichten? Dit is eigenlijk mijn grootste punt wat mij laat twijfelen, wil ik het namelijk wel echt? Ik weet dat als ik de knoop doorhak en ik dit echt wil er ook voor moet trainen omdat je eerst een onderofficiers opleiding moet volgen en hierbij moet je ook fysieke en mentale tests doen voordat je aangenomen wordt en laat ik fysiek nou niet helemaal optimaal zijn… Maar zoals mijn vader het zegt,  ‘’als je er serieus over bent en het serieus wilt gaan doen kan je nu al beginnen met trainen, je hebt nog een jaar.’’

Wat zouden jullie er van vinden om bij defensie te werken? Of heb jij ervaring met defensie, werk je er of volg je er een opleiding of misschien een familielid, vriend of kennis? 

Bron: Staat op de afbeelding

Kerstpakket

Kerstpakketten, wie kent ze niet? Vrijwel iedereen met werk krijgt er een mee. De een vind het een leuk pakket terwijl de ander er niets aan vind. Het is leuk, zo'n gebaar om een pakket met kerst te geven maar eerlijk gezegd is de inhoud vaak meer voor de 'huisvrouw'. Vaak zit er alleen maar eten en wijn in, en laat het  dan net altijd het gene zijn wat ik allemaal niet lust. Misschien klink ik ondankbaar, maar het is toch ook niet leuk als jij iets krijgt waar jij niets aan heb? Achja, moeders is er blij mee en dat is mij heel wat meer waard dan dat kerstpakket.

Bron: X

Uitstel.

Bah, vreselijk vind ik het om grote opdrachten voor school te moeten maken. Nouja, op zich is er niets mis mee mits je op tijd begint maar aangezien ik iemand ben die het op het laatste moment gaat maken met de gedachten ‘dat fix ik wel even binnen twee uurtjes’… Zo ook weer afgelopen avond/nacht voor de deadline ben ik er pas aan begonnen. Nou ik kan ieder geval zeggen dat ik hem af heb gekregen ondanks dat ik pas om 20:30 er aan ben begonnen en er om 02:00 mee klaar was en in plaats van hem in even twee uur te fixen de opdracht in 5:30 uur heb gefixt.

Ik moet eerlijk gezegd echt eens iets aan mijn uitstelgedrag doen … 

Bron: X

New lay-out!

Een lay-out begint bij mij al snel te vervelen en de kriebels om een nieuwe te maken zijn er dan ook als de wind bij. Ik houd tegenwoordig van simpele maar toch met gewoon íets lay-outs en mijn smaak is dan ook erg afwisselend. De ene keer is mijn lay-out helemaal wit en de andere keer weer donker met een kleur (zoals nu bijvoorbeeld). Tot nu toe ben ik erg tevreden met mijn lay-out die ik gister online heb gezet, maar het is nu nog maar de vraag voor hoe lang haha. 

Verslaving

ver×sla×ving (de; v; meervoud: verslavingen)
1 het verslaafd-zijn

Ik heb het gevoel alsof ik een verslaving heb. Telkens zeg ik het weer ‘Nee, echt waar dit zijn mijn laatste paar,’ maar inmiddels heb ik nu al drie laatste paren en de vierde is in aantocht. Ik wordt voor gek verklaard en ik wordt niet meer geloofd wanneer ik dat o zo bekende zinnetje zeg. Groot gelijk geef ik ze ook. Nee het is geen verslaving zoals drugs of alcohol maar een UGG Australia verslaving.

Ik kan er gewoon niets aan doen. Deze heerlijke warme laarzen die op pantoffels lijken met schapen wol van binnen die mijn koude voetjes warm houden. De laarzen die er voor zorgen dat ik met comfort door de wereld heen paradeer. Ik kan er gewoon geen afstand van doen, ook al vind ik ze zelf ook niet eens prachtig al vind ik ze ook niet lelijk maar mooi zijn ze gewoon niet dat kan iedereen toegeven.

Vaak wordt er aan mij gevraagd hoeveel paar ik nu al wel niet heb en eerlijk gezegd schaam ik mij eigen er soms wel een beetje voor om het te vertellen. Op het moment heb ik er negen, maar de tiende arriveert als alles goed gaat woensdag. Ik kan er soms gewoon niet met mijn gedachten bij dat ik al zoveel geld heb gespendeerd aan deze schoenen. Waarom houden mensen mij in godsnaam niet tegen om nog iets te kopen?! Ik wilde het zelf niet maar ik kon ze gewoon niet laten staan, ik moest ze gewoon kopen…

Maar nu na deze post wil ik het afsluiten en oprecht zeggen dat dit nu echt mijn laatste paar zijn…

Bron: X

Het gevoel van iets nieuws.

Men is vaak bezig met het zoeken naar nieuwe dingen in hun leven. Ze doorlopen dag in dag uit hetzelfde ritueel en de kriebel om dan iets te vernieuwen wordt steeds groter. Hoe klein of drastisch het ook zal zijn het geeft hoe dan ook voldoening. Het ritueel wat steeds iedere dag terug kwam wordt voor even door elkaar gegooid tot het weer te regelmatig voor komt.

Zo kan ik mij zelf ook tot deze categorie benoemen, ik hou van vernieuwing. Het zoeken naar iets nieuws en het veranderen van iets geeft een fris gevoel en zorgt er bij mij voor dat ik een kleine nieuwe start maak. Hoe snel ik er ook weer op uit gekeken zal zijn, dat ene momentje waar ik mij eigen weer helemaal bij voel opleven is mij meer waard.

Het maakt niet uit of ik een drastische of een kleine verandering in mijn leven breng, het zorgt er voor dat mijn kriebel wordt gekrabd en ik met mijn ‘nieuwe start’ kan beginnen. Ik ben dan ook van mening dat iets nieuws voor iedereen goed is. Je komt even uit de dagelijkse sleur, even een ander klein wereldje…

Dag sociaal leven.

Over een kleine periode begint voor mij het echte werk. Ik hoef dan namelijk niet meer naar school terug te komen en mag anderhalf jaar stage gaan lopen. Dit betekend het einde van mijn sociale en de rest van mijn leven. Ik moet een heel eind weg waardoor ik iedere dag in totaal bijna vier uur kwijt ben aan reizen. Er zou een makkelijke optie zijn, op kamers gaan maar helaas mag ik dat niet van mijn ouders wat ik ook probeer.

Dit betekend dus dat ik door de week geen sociale face to face contacten met mijn vrienden kan hebben, dat ik niet meer kan gaan sporten en dat ik niet meer kan werken. Ik mag dan ook wel hopen dat ik een stagevergoeding krijg omdat ik dan toch geld misloop omdat ik niet meer kan werken. Maar er zit ook een positieve kant aan! Ik kan eindelijk weg van het ongeregeld zooitje op school waar vijftig procent van de docenten langs elkaar heen gaan waardoor wij, de studenten de dupe dan van worden.

Ik ga eindelijk mijn vak in de praktijk leren waar ik ook erg naar uit kijk, helaas wel met de nodige consequenties maar dat is nu eenmaal zo en daar valt niets aan doen.